Wendy

Πότε άλλαξες;

Μεγάλωσες.

Το παράθυρο στο δωμάτιο

κλειστό.

Έβαλες τους βώλους μου σε κουτιά

και

πέταξες τα πράγματά μου απ’ το υπόγειο.

Παιδιά με μεγάλα μάτια

έτοιμα να ζήσουν

τα πάντα.

Τι έκανες στα μαλλιά σου, Γουέντι;

Πότε άρχισες να ξεχνάς

πως να πετάξεις;

Δεν σου λείπει η περιπέτεια;

Δεν σου λείπω;

Πάντα ήσουν ξεχασιάρα.

Έχασα τη δαχτυλήθρα σου, Γουέντι

και δεν έχω άλλες

χαρούμενες σκέψεις.

Μην ξεχνάς να κάνεις χαρούμενες σκέψεις.

Μην ξεχνάς

τις χαρούμενες σκέψεις μας.

7 ΑΜ

Ξοδεύω τα λεφτά μου

Σε ξύδια και ναρκωτικά

Κοιμάμαι μέχρι τις 2, μετά δεν κάνω τίποτα

Και λέω ψέματα πως είμαι στη δουλειά

Κάνω μαλακίες χωρίς προφυλακτικό

Λέω απαίσια πράγματα ή μαλαγανιές

Για να κερδίσω αυτούς που δεν μ’ ενδιαφέρουν και

Ξεχνώ τους φίλους μου.

Γύρισα στις 7 το πρωί

Κι είπα «μωρό μου,  σιγά-σιγά υποκύπτω»

Είπα κάποια μαλακία του στυλ

«έχω κουραστεί να τρέχω»

Γύρισα στις 7 το πρωί

Κι είπα

«ας βάλουμε ένα μωρό στο σκαριά»

Δεν είμαι ο ιδανικός άντρας;

untitled #43

Πόσες φορές ξυπνώ και σκέφτομαι

πως το μυαλό μου είναι τόσο καταραμένα χαρούμενο

για άλλη μια ανούσια μέρα.

Έχω όλο το πρωινό να συγκεντρώσω εμμονικά

ένα μικρό έθνος από σημαντικά αντικείμενα

τα οποία με εκπροσωπούν.

Το απόγευμα, θα ζω με δανικά

μέχρι αύριο, θα ‘χω αντικατασταθεί από παιδιά.

Πόσες φορές ξυπνώ και σκέφτομαι

“ευτυχώς το σώμα αυτής της άγνωστης είναι ακόμα εδώ,

η συμφωνία μας δεν έχει χαλάσει”.

Τώρα έχω μια ολάκερη ζωή

να αναλογιέμαι

Πως γίνομαι ολοένα και πιο απογοητευτικός για σένα

καθώς η ομορφιά μου σκεβρώνει και χάνεται.

Υποθέτω πως νιώθεις το ίδιο.

Μου έδωσαν μια άχρηστη εκπαίδευση

Ένα κατακόκκινο δάνειο

Ένα διαμέρισμα

Σελίδες με συνταγές

Μπουκάλια στο μπάνιο

Και πια δεν μπορώ να ξεκολλήσω

αλλά κάπως επιβιώνω.

last night

Δεν είχε νιώσει ποτέ περισσότερο μόνος. Όλη του η ζωή έμοιαζε με πανδαισία τέρψης σε σύγκριση μ’ αυτό. Το προηγούμενο βράδυ… Το προηγούμενο βράδυ μαζί της όλα έδειχναν τόσο απλά. Το προηγούμενο βράδυ μπορούσε να τα βάλει με το Θεό. Το προηγούμενο βράδυ αχνοφαινόταν μια ελπίδα. Όλα ήταν πιθανά το προηγούμενο βράδυ.

Αυτό είναι το πρόβλημα με τα προηγούμενα βράδια. Συνοδεύονται πάντα από αυτά τα πρωινά.

θέατρο σκιών

Η ζωή σε αυτόν τον κόσμο μοιάζει, καταπώς φαίνεται, με μια εφήμερη διαμονή σε μια σπηλιά. Τι μπορούμε να γνωρίζουμε σχετικά με την πραγματικότητα; Αυτά που αντιλαμβανόμαστε ως την αληθινή φύση της ύπαρξης δεν είναι παρά άμορφες σκιές στον βαθύτερο τοίχο της σπηλιάς, ριγμένες από το αόρατο εκτυφλωτικό φως της απόλυτης Αλήθειας, από το οποίο ενδέχεται να καταφέρουμε, ή όχι, να διακρίνουμε μια αχτίδα φιλαλήθειας. Κι εμείς, σαν τρωγλοδύτες αναζητητές σοφίας, μπορούμε απλά να υψώσουμε τις φωνές μας στο αθέατο και να ψιθυρίσουμε, ταπεινά, «κάνε τον κούνελο ή τον λύκο… είναι τα αγαπημένα μου!»

Κήπος

Το ‘να μάτι ανοιχτό γιατί όλα είναι πιθανά. Με καλείς για φαγητό με τους φίλους σου. Κοτόπουλο alfredo, πένες arrabiatta. Τρώτε στην κουζίνα λες κι είστε η μαφία. Καμιά ηθική, ο καθένας ό,τι προλάβει. Νομίζετε πως είστε λιοντάρια και τίγρεις κι αρκούδες.

Θα κρεμάσω κεφάλια στο τζάκι μου.

200m/ph

Στην αρχή

έκανα υπομονή.

Μα η υπομονή έγινε αναμονή

κι η αναμονή χαμένος χρόνος.

Ο χαμένος χρόνος μίσος

και το μίσος αγώνας ταχύτητας

στο μυαλό μου.

Οπότε πριν πέσουμε σε τοίχο

φρενάρω.

Απλά φύγε χωρίς γρατζουνιά.

Εκτός κι αν θες να λεηλατήσω το μπαρ

να κάνω τα μαλλιά μου σαν του James Dean

και τα συντρίμια μας να μην μπορούν να διαχωριστούν.